Otwórz menu główne

Bob Bryan

amerykański tenisista

Robert Charles Bryan (ur. 29 kwietnia 1978 w Camarillo, Kalifornia) – amerykański tenisista, mistrz szesnastu turniejów wielkoszlemowych w grze podwójnej (Karierowy Wielki Szlem i Niekalendarzowy Wielki Szlem) i siedmiu w grze mieszanej, czterokrotny triumfator ATP World Tour Finals w grze podwójnej, lider rankingu ATP w grze podwójnej, złoty medalista igrzysk olimpijskich z Londynu (2012) oraz brązowy medalista igrzysk olimpijskich z Pekinu (2008) w grze podwójnej, zdobywca Pucharu Davisa 2007 wraz z drużyną Stanów Zjednoczonych. Brat bliźniak Mike’a Bryana, z którym współtworzy parę deblową.

Bob Bryan
Ilustracja
Państwo  Stany Zjednoczone
Data i miejsce urodzenia 29 kwietnia 1978
Camarillo
Wzrost 193 cm
Masa ciała 88 kg
Gra leworęczny, jednoręczny bekhend
Status profesjonalny 1998
Zakończenie kariery aktywny
Trener David Macpherson (2005–2016)
Dušan Vemić (2016–)[1]
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 0
Najwyżej w rankingu 116 (13 listopada 2000)
Australian Open 3Q (2000)
Roland Garros 1Q (2000)
Wimbledon 2R (2001)
US Open 2R (1998)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 116
Najwyżej w rankingu 1 (8 września 2003)
Australian Open W (2006, 2007, 2009–2011, 2013)
Roland Garros W (2003, 2013)
Wimbledon W (2006, 2011, 2013)
US Open W (2005, 2008, 2010, 2012, 2014)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Stany Zjednoczone
Igrzyska olimpijskie
złoto Londyn 2012 tenis ziemny
(gra podwójna)
brąz Pekin 2008 tenis ziemny
(gra podwójna)
Igrzyska panamerykańskie
Brąz Winnipeg 1999 gra podwójna

Spis treści

Życie prywatneEdytuj

Robert Bryan jest synem Wayne’a i Kathy Bryanów, nauczycieli tenisa. Jego brat bliźniak, Mike Bryan, jest od niego starszy o dwie minuty. Ojciec Wayne jest prawnikiem, muzykiem, narodowym trenerem tenisowym, komentatorem i trzykrotnie został wybrany Trenerem Roku przez WTT. Angażuje się w wiele działań organizacji ATP, między innymi Dni Dziecka organizowane podczas różnych turniejów. Matka Kathy, z domu Blake, to była tenisistka, która czterokrotnie występowała w wielkoszlemowym Wimbledonie i doszła do ćwierćfinału gry mieszanej w 1965 roku.

Bob Bryan lubi grać w koszykówkę. Razem z bratem założył zespół muzyczny, w którym gra na keyboardzie, a Mike na bębnach i gitarze. Organizują koncerty podczas imprez tenisowych i spotkań charytatywnych na całym świecie. Podczas US Open 2009 wydali własny album, zatytułowany Let it rip.

Dnia 13 grudnia 2010 roku poślubił w Miami prawniczkę Michelle Alvarez. 31 stycznia 2012 roku na Florydzie urodziła się ich córka, Micaela Brooke Bryan. Dziewczynka otrzymała imię na cześć swojej prababci Micaeli oraz na cześć mamy Michelle i wuja Michaela.

Kariera tenisowaEdytuj

Robert Bryan, znany na światowych arenach jako Bob Bryan, rozpoczął treningi tenisowe już w wieku dwóch lat. Jest tenisistą leworęcznym z jednoręcznym backhandem. Od sierpnia 1994 roku występował w turniejach juniorskich Międzynarodowej Federacji Tenisowej. W 1996 roku razem z bratem Mikiem zwyciężył w wielkoszlemowym US Open w grze podwójnej chłopców. W klasyfikacjach do lat osiemnastu zajmował najwyżej 31. miejsce w singlu i 12. w deblu, miało to miejsce na zakończenie sezonu 1996.

W sierpniu 1995 roku bracia Bryanowie po raz pierwszy zagrali w seniorskim turnieju wielkoszlemowym w grze podwójnej. W pierwszej rundzie US Open ulegli 0:6, 4:6 Grantowi Connellowi i Patrickowi Galbraithowi. Pierwszy profesjonalny mecz wygrali w Atlancie, w kwietniu 1996 roku, pokonując Marka Keila i Dave’a Randalla 7:6, 7:6. W lipcu 1997 roku Amerykanin zadebiutował w zawodach ATP World Tour w grze pojedynczej. W pojedynku otwarcia w Los Angeles musiał uznać jednak wyższość rodaka Glenna Weinera i odpadł wynikiem 4:6, 3:6. W roku 1998 otrzymał status profesjonalnego tenisisty.

W sierpniu wygrał swój pierwszy mecz w drabince głównej turnieju ATP. Stało się to w Indianapolis, a pokonał 6:1, 0:6, 6:1 rodaka Steve’a Campbella (przegrał potem z Marcelo Riosem). Odnosił sukcesy w mniejszych zawodach, challengerach i futuresach, głównie na terenie Stanów Zjednoczonych. W marcu 1999 roku Bryanowie dotarli do ćwierćfinałów dwóch ważnych turniejów, w Indian Wells i Miami, co zapewniło im awans do grona stu najlepszych deblistów świata. Pokonali tam m.in. Jonasa Bjorkmana, Patricka Raftera i Fabrice’a Santoro. Miesiąc później po raz pierwszy zagrali w finale w Orlando, pokonani przez Jima Couriera i Todda Woodbridge’a.

W czerwcu 2000 Bob Bryan osiągnął swój najlepszy indywidualny rezultat, awansując do ćwierćfinału w Queen’s Club w Londynie. Pokonał po drodze m.in. Tima Henmana, a potem Maksa Mirnego, przegrał z Pete'em Samprasem. Liczne sukcesy w challengerach zapewniły mu 113. miejsce na światowej liście singlowej ATP, według notowań z dnia 13 listopada. Nigdy potem nie był klasyfikowany wyżej w tym rankingu. We wrześniu 200 awansował wspólnie ze swoim bratem po raz pierwszy do wielkoszlemowego ćwierćfinału, podczas US Open, pokonani przez Ricka Leacha i Ellisa Ferreirę. W lutym 2001 w Memphis Bryanowie po raz pierwszy zakończyli zawody jako niepokonani. Zapewniło im to awans do czołowej pięćdziesiątki deblowej klasyfikacji ATP. Latem wygrali również w Queen’s Clubie i znaleźli się w półfinale Wimbledonu, pokonując w trzecim meczu Björkmana i Woodbridge’a. W tym sezonie zdobyli jeszcze mistrzostwa w Newport i Los Angeles, doszli ponadto do finału w Waszyngtonie. Zostali siódmym deblem świata na koniec sezonu i pierwszym rodzeństwem, które wspólnie wygrało cztery turnieje w jednym roku (dotychczasowymi rekordzistami byli bracia Gullicksonowie, którzy w latach 1978 i 1982 wygrywali po trzy imprezy).

Rok 2002 Bryanowie rozpoczęli od finału w Adelaide i ćwierćfinału Australian Open. Tydzień po tygodniu zwyciężali w Acapulco i Scottsdale, eliminując między innymi najlepszych wówczas na świecie Donalda Johnsona i Jareda Palmera. Latem triumfowali w Newport, a potem w zawodach z seriiMasters Series w Toronto (po finale z najwyżej rozstawionymi Markiem Knowlesem i Danielem Nestorem. Zagrali w półfinale Wimbledonu i US Open, wieńcząc sezon triumfem w Bazylei. Zostali sklasyfikowani w gronie dziesięciu najlepszych deblistów globu. Bob Bryan wystąpił też w finale gry mieszanej US Open (pierwszy wielkoszlemowy finał w karierze) w parze z Katariną Srebotnik. Pokonali ich Mike Bryan i jego partnerka Lisa Raymond.

W kwietniu 2003 roku bliźniacy wywalczyli kolejny tytuł, w Barcelonie. W czerwcu po raz pierwszy został wielkoszlemowym mistrzem w grze podwójnej, a puchar przywiózł z paryskiego French Open. W finale Amerykanie w dwóch setach pokonali Paula Haarhuisa i Jewgienija Kafelnikowa. Dzięki temu sukcesowi Bryan awansował na trzecie miejsce w deblowym rankingu ATP. Finał US Open przegrał w deblu z Bjorkmanem i Woodbridge'em, natomiast u boku Katariny Srebotnik zdobył swoje pierwsze mistrzostwo mikstowe. Wynik z Nowego Jorku sprawił, że Bryanowie zostali nowymi liderami klasyfikacji ATP w grze podwójnej, według notowań z 8 września 2003 roku. Zastąpili na tym miejscu Maksa Mirnego, ale po sześciu tygodniach ponownie musieli oddać prowadzenie Białorusinowi.

W styczniu 2004 jako najwyżej rozstawieni Bryanowie awansowali do finału Australian Open, pokonani przez Michaela Llodrę i Fabrice’a Santoro. Od 2 lutego do 6 czerwca byli najlepszymi deblistami świata według rankingów, stracili tę pozycję po French Open na rzecz Jonasa Björkmana. W listopadzie wygrali Masters Cup, rozgrywane w Houston. W finale ich przeciwnikami byli Wayne Black i Kevin Ullyett. Amerykanin dodatkowo obronił mikstowy tytuł na US Open, tym razem jego partnerką była Wiera Zwonariowa.

W roku 2005 Bryanowie wygrali po raz trzeci z rzędu przynajmniej pięć trofeów w jednym sezonie. Zdobyli swoje drugie mistrzostwo w wielkoszlemowym US Open, ale zagrali w finałach wszystkich czterech takich turniejów (jako drugi debel w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat, wcześniej w 1999 dokonali tego Mahesh Bhupathi i Leander Paes). Powrócili na pierwsze miejsce w światowych notowaniach. W Waszyngtonie odnieśli swój trzysetny wspólnie wygrany mecz. Ponadto zagrali w półfinałach Masters Cup, do których zakwalifikowali się po raz trzeci z rzędu. Jednocześnie Bob Bryan zrezygnował z profesjonalnych występów w grze pojedynczej na rzecz kariery deblowej. W 2006 bracia zdobyli Karierowego Wielkiego Szlema, triumfując po raz pierwszy na kortach Wimbledonu po finale z Fabrice'em Santoro i Nenadem Zimonjiciem. W swoim trzecim z rzędu finale Australian Open zdobyli pierwszy tytuł w Melbourne. Jako trzecia para w historii ery open wystąpili w siedmiu finałach wielkoszlemowych z rzędu (poprzednio tego dokonali Todd Woodbridge i Mark Woodforde). Bryan zwyciężył w grze mieszanej w US Open. Partnerowała mu Martina Navratilova i był to ostatni mecz w jej wieloletniej karierze. Ponadto został mikstowym wicemistrzem Wimbledonu u boku Venus Williams.

W 2007 Amerykanie obronili tytuł z Australian Open i przegrali finał Wimbledonu. Zakończyli sezon na pierwszym miejscu po raz czwarty w ciągu pięciu lat (nikt wcześniej nie osiągnął takiego rezultatu). Wywalczyli prawo gry w Masters Cup, jednak zrezygnowali z występu z powodu kontuzji łokcia Mike’a. W listopadzie weszli w skład amerykańskiej drużyny, która zdobyła Puchar Davisa. W roku 2008 bliźniacy zostali wyprzedzeni w klasyfikacji rankingowej przez Daniela Nestora i Nenada Zimonjicia. Przegrali z nimi finałowy mecz Masters Cup, którego zwycięzcy mieli zostać liderami rankingu na koniec sezonu. Ponadto wywalczyli brązowy medal na igrzyskach olimpijskich w Pekinie; przegrali z późniejszymi mistrzami olimpijskimi, Rogerem Federerem i Stanislasem Wawrinką. Zdobyli szósty tytuł wielkoszlemowy, triumfując w US Open. Bracia spotkali się również w mikstowym finale Wimbledonu, gdzie Bob w parze z Samanthą Stosur okazali się lepsi od Mike’a i Katariny Srebotnik. Bryan wygrał też Roland Garros razem z Wiktoryją Azaranką.

W sezonie 2009 Bryanowie odnieśli mistrzostwo Australian Open, finał Wimbledonu i półfinał French Open. Zostali najlepszym deblem w historii amerykańskich rozgrywek o Puchar Davisa, zapisując na swoim koncie najwięcej zwycięstw w historii. Powrócili na pierwsze miejsce rankingu deblowego na koniec sezonu dzięki triumfowi w World Tour Finals. Po raz piąty w karierze okazali się najlepszymi graczami w grze podwójnej na koniec roku, czym wyrównali rekord Woodbridge’a i Woodforde'a, a rok później zostali samodzielnymi liderami w tej statystyce. W 2010 zwyciężyli we wszystkich finałach, w jakich wystąpili, w tym w Australian Open (czwarty triumf w Melbourne). W lutym zostali pierwszą drużyną w erze open, która wygrała sześćset profesjonalnych meczów. We wrześniu po raz trzeci zostali mistrzami US Open. Amerykanin dodatkowo wywalczył tytuł w Nowym Jorku w grze mieszanej razem z Liezel Huber i jako pierwszy mężczyzna od czasów Kevina Currena (1982) wygrał dwie konkurencje na Flushing Meadows.

W styczniu 2011 roku wywalczyli dziesiąte mistrzostwo wielkoszlemowe, w Australian Open i jedenaste w Wimbledonie. Pod koniec roku wyprzedzili Johna McEnroe'a na pozycji lidera klasyfikacji ilości tygodni spędzonych na pierwszym miejscu światowych list deblowych – ich rodak był numerem jeden przez 269 tygodni.

W sezonie 2012 Bryanowie zostali finalistami turnieju Australian Open, w finale którego przegrali z Leanderem Paesem oraz Radkiem Štěpánkiem. Podczas French Open również doszli do finału, w którym przegrali z Maksem Mirnym i Danielem Nestorem. Na Wimbledonie dotarli do półfinału, w którym przegrali z triumfatorami, Jonathanem Marrayem i Frederikiem Nielsenem. W turnieju rangi ATP World Tour 250 w Londynie także osiągnęli finał, w którym przegrali z Mirnym i Nestorem. Razem z bratem zdobyli złoty medal igrzysk olimpijskich z Londynu (2012) w grze podwójnej. W meczu finałowym pokonali debel Michaël Llodra-Jo-Wilfried Tsonga wynikiem 6:4, 7:6(2). Oprócz tego zwyciężyli jeszcze w Sydney, Monte Carlo, Nicei i Toronto. We wrześniu Bob Bryan wywalczył dwunasty tytuł wielkoszlemowy, na US Open, po zwycięstwie w finale 6:3, 6:4 nad Leanderem Paesem i Radkiem Štěpánkiem.

Rok 2013 Amerykanin zaczął, wspólnie z bratem, od zwycięstwa w Sydney, w ramach przygotowań do Australian Open. W Melbourne bliźniacy wygrali po raz trzynasty w imprezie wielkoszlemowej, wyprzedzając w ilości tytułów w zawodach tej rangi Australijczyków Johna Newcombe'a i Tony’ego Roche’a, którzy triumfowali w zmaganiach wielkoszlemowych dwanaście razy. W połowie marca Amerykanin, wraz ze swoim bratem, odniósł sukces wygrywając po raz pierwszy w karierze zawody w Indian Wells. W finale para z USA pokonała Treata Hueya i Jerzego Janowicza. W Monte Carlo, kolejnym turnieju rangi ATP World Tour Masters 1000, bracia osiągnęli finał, ulegając w nim parze Julien BenneteauNenad Zimonjić. Kolejne dwa tytuły o randze ATP World Tour Masters 1000 Bryanowie wywalczyli w Madrycie i Rzymie. Na początku czerwca, po dziesięciu latach, bliźniacy odnieśli zwycięstwo w Rolandzie Garrosie. Do finału awansowali bez straty seta, a w spotkaniu o tytuł pokonali 6:4, 4:6, 7:6(4) Michaëla Llodrę i Nicolasa Mahuta. Dziewięćdziesiąty tytuł w karierze Bob Bryan wywalczył w Londynie (Queen’s). Wspólnie ze swoim bratem wygrał w decydującym pojedynku z Alexanderem Peyą i Bruno Soaresem. Następnie po raz trzeci w karierze triumfowali na kortach Wimbledonu, pokonując w meczu mistrzowskim parę Ivan DodigMarcelo Melo wynikiem 3:6, 6:3, 6:4, 6:4. Podczas US Open Series bracia Bryanowie byli najlepsi w Cincinnati. Na początku listopada bliźniacy odnieśli zwycięstwo w halowym turnieju w Paryżu.

Pierwszy finał braci w sezonie 2014 nastąpił podczas zawodów w Memphis, gdzie przegrali z Erikiem Butoracem i Ravenem Klaasenem 4:6, 4:6. Następnie triumfowali w Delray Beach 6:2, 6:3 z Františkiem Čermákiem i Michaiłem Jełginem. Od początku marca przez kolejne sześć tygodni Amerykanie odnosili same zwycięstwa w turniejach ATP World Tour. W Indian Wells wygrali w finale 6:4, 6:3 z Alexandrem Peyą i Bruno Soaresem. W Miami pokonali 7:6(8), 6:4 Juana Sebastiána Cabala i Roberta Faraha w meczu mistrzowskim. W Houston w spotkaniu finałowym okazali się lepsi od Davida Marrero i Fernando Verdasco, z którymi zwyciężyli 4:6, 6:4, 11–9. W zawodach na korcie ziemnym w Monte Carlo wygrali w finale z Ivanem Dodigiem i Marcelo Melo 6:3, 3:6, 10–8. W Madrycie bracia osiągnęli finał, w którym przegrali z Danielem Nestorem i Nenadem Zimonjiciem 4:6, 2:6. Na Wimbledonie Amerykanie przegrali w finale 7:6(5), 6:7(3), 6:4, 3:6, 7:5 z parą Vasek PospisilJack Sock. Zrewanżowali się w Cincinnati, pokonując przeciwników 6:3, 6:2. Kolejny triumf osiągnęli w US Open, triumfując 6:3, 6:4 nad Marcelem Granollersem Markiem Lópezem. W Szanghaju bracia wygrali 6:3, 7:6(3) z Julienem Benneteau i Édouardem Rogerem-Vasselinem, natomiast w Paryżu pokonali 7:6(5), 5:7, 10-6 Marcina Matkowskiego i Jürgena Melzera. Pod koniec sezonu wygrali turniej ATP World Tour Finals w Londynie, w meczu mistrzowskim pokonując Ivana Dodiga i Marcelo Melo 6:7(5), 6:2, 10-7.

Pierwsze turniejowe zwycięstwo Bryanów w sezonie 2015 nastąpiło w Delray Beach, gdzie pokonali Ravena Klaasena oraz Leandera Paesa 6:3, 3:6, 10-6. Następnie obronili tytuł w Miami dzięki wygranej 6:3, 1:6, 10-8 z Vaskiem Pospisilem i Jackiem Sockiem. Kolejny wygrany finał zanotowali w Monte Carlo, pokonując w nim 7:6(3), 6:1 Włochów Simone Bolelliego i Fabia Fogniniego. Na French Open para awansowała do finału, w którym musiała uznać wyższość Dodiga i Melo – Amerykanie przegrali 7:6(5), 6:7(5), 5:7. Kolejne zwycięstwa Amerykanie osiągnęli w Stanach Zjednoczonych – w Atlancie pokonali Colina Fleminga i Gilles’a Müllera 4:6, 7:6(2), 10-4, zaś w Waszyngtonie wygrali 6:4, 6:2 z Ivanem Dodigiem oraz Marcelo Melo. Szóste zwycięstwo w tym sezonie zanotowali w Montrealu, gdzie pokonali parę Daniel Nestor–Édouard Roger-Vasselin 7:6(5), 3:6, 10–6.

W sezonie 2016 pierwszy wspólny finał braci Bryanów miał miejsce w drugiej połowie lutego podczas zawodów w Delray Beach, lecz ulegli Oliverowi Marachowi oraz Fabrice Martinowi, nie broniąc tytułu wywalczonego w poprzedniej edycji. Kolejne turnieje w Indian Wells i Miami zakończyli odpowiednio na ćwierćfinale i półfinale. W kwietniu duet ten wygrał dwa turnieje rozgrywane w Houston i Barcelonie, a w międzyczasie odpadli w 1/8 finału w Monako. Ostatni finał w sezonie osiągnęli podczas French Open ponosząc porażkę z Feliciano Lópezez i Markiem Lópezem.

Finały w turniejach ATP World TourEdytuj

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra mieszana (7–2)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partnerka Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 6 września 2002 US Open, Nowy Jork Twarda   Katarina Srebotnik   Lisa Raymond
  Mike Bryan
6:7(9), 6:7(1)
Zwycięzca 1. 7 września 2003 US Open, Nowy Jork Twarda   Katarina Srebotnik   Lina Krasnorucka
  Daniel Nestor
5:7, 7:5, 10–5
Zwycięzca 2. 11 września 2004 US Open, Nowy Jork Twarda   Wiera Zwonariowa   Alicia Molik
  Todd Woodbridge
6:3, 6:4
Finalista 2. 9 lipca 2006 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Venus Williams   Wiera Zwonariowa
  Andy Ram
3:6, 2:6
Zwycięzca 3. 9 września 2006 US Open, Nowy Jork Twarda   Martina Navrátilová   Květa Peschke
  Martin Damm
6:2, 6:3
Zwycięzca 4. 7 czerwca 2008 French Open, Paryż Ceglana   Wiktoryja Azaranka   Katarina Srebotnik
  Nenad Zimonjić
6:2, 6:3
Zwycięzca 5. 6 lipca 2008 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Samantha Stosur   Katarina Srebotnik
  Mike Bryan
7:5, 6:4
Zwycięzca 6. 7 czerwca 2009 French Open, Paryż Ceglana   Liezel Huber   Vania King
  Marcelo Melo
5:7, 7:6(4), 10–7
Zwycięzca 7. 11 września 2010 US Open, Nowy Jork Twarda   Liezel Huber   Květa Peschke
  Aisam-ul-Haq Qureshi
6:4, 6:4

Gra podwójna (116–59)Edytuj

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 25 kwietnia 1999 Orlando Ceglana   Mike Bryan   Jim Courier
  Todd Woodbridge
6:7(4), 4:6
Zwycięzca 1. 25 lutego 2001 Memphis Twarda (hala)   Mike Bryan   Alex O’Brien
  Jonathan Stark
6:3, 7:6(3)
Zwycięzca 2. 17 czerwca 2001 Londyn (Queen’s) Trawiasta   Mike Bryan   Eric Taino
  David Wheaton
6:3, 3:6, 6:1
Zwycięzca 3. 15 lipca 2001 Newport Trawiasta   Mike Bryan   André Sá
  Glenn Weiner
6:3, 7:5
Zwycięzca 4. 29 lipca 2001 Los Angeles Twarda   Mike Bryan   Jan-Michael Gambill
  Andy Roddick
7:5, 7:6(6)
Finalista 2. 19 sierpnia 2001 Waszyngton Twarda   Mike Bryan   Martin Damm
  David Prinosil
6:7(5), 3:6
Finalista 3. 6 stycznia 2002 Adelaide Twarda   Mike Bryan   Wayne Black
  Kevin Ullyett
5:7, 2:6
Finalista 4. 24 lutego 2002 Memphis Twarda (hala)   Mike Bryan   Brian MacPhie
  Nenad Zimonjić
3:6, 6:3, 4–10
Zwycięzca 5. 3 marca 2002 Acapulco Ceglana   Mike Bryan   Martin Damm
  David Rikl
6:1, 3:6, 10–2
Zwycięzca 6. 10 marca 2002 Scottsdale Twarda   Mike Bryan   Mark Knowles
  Daniel Nestor
7:5, 7:6(6)
Zwycięzca 7. 14 lipca 2002 Newport Trawiasta   Mike Bryan   Jürgen Melzer
  Alexander Popp
7:5, 6:3
Zwycięzca 8. 4 sierpnia 2002 Toronto Twarda   Mike Bryan   Mark Knowles
  Daniel Nestor
4:6, 7:6(1), 6:3
Finalista 5. 18 sierpnia 2002 Waszyngton Twarda   Mike Bryan   Wayne Black
  Kevin Ullyett
6:3, 3:6, 5:7
Zwycięzca 9. 27 października 2002 Bazylea Dywanowa (hala)   Mike Bryan   Mark Knowles
  Daniel Nestor
7:6(1), 7:5
Finalista 6. 23 lutego 2003 Memphis Twarda (hala)   Mike Bryan   Mark Knowles
  Daniel Nestor
2:6, 6:7(3)
Finalista 7. 16 marca 2003 Indian Wells Twarda   Mike Bryan   Wayne Ferreira
  Jewgienij Kafielnikow
6:3, 5:7, 4:6
Zwycięzca 10. 27 kwietnia 2003 Barcelona Ceglana   Mike Bryan   Chris Haggard
  Robbie Koenig
6:4, 6:3
Zwycięzca 11. 7 czerwca 2003 French Open, Paryż Ceglana   Mike Bryan   Paul Haarhuis
  Jewgienij Kafielnikow
7:6(3), 6:3
Zwycięzca 12. 22 czerwca 2003 Nottingham Ceglana   Mike Bryan   Joshua Eagle
  Jared Palmer
7:6(3), 4:6, 7:6(4)
Zwycięzca 13. 17 sierpnia 2003 Cincinnati Twarda   Mike Bryan   Wayne Arthurs
  Paul Hanley
7:5, 7:6(5)
Finalista 8. 7 września 2003 US Open, Nowy Jork Twarda   Mike Bryan   Jonas Björkman
  Todd Woodbridge
7:5, 0:6, 5:7
Zwycięzca 14. 16 listopada 2003 Houston Twarda   Mike Bryan   Michaël Llodra
  Fabrice Santoro
6:7(6), 6:3, 3:6, 7:6(3), 6:4
Zwycięzca 15. 11 stycznia 2004 Adelaide Twarda   Mike Bryan   Arnaud Clément
  Michaël Llodra
7:5, 6:3
Finalista 9. 18 stycznia 2004 Sydney Twarda   Mike Bryan   Jonas Björkman
  Todd Woodbridge
6:7(3), 5:7
Finalista 10. 31 stycznia 2004 Australian Open, Melbourne Twarda   Mike Bryan   Michaël Llodra
  Fabrice Santoro
6:7(4), 3:6
Zwycięzca 16. 22 lutego 2004 Memphis Twarda (hala)   Mike Bryan   Jeff Coetzee
  Chris Haggard
6:3, 6:4
Zwycięzca 17. 7 marca 2004 Acapulco Ceglana   Mike Bryan   Juan Ignacio Chela
  Nicolás Massú
6:2, 6:3
Finalista 11. 16 maja 2004 Hamburg Ceglana   Mike Bryan   Wayne Black
  Kevin Ullyett
4:6, 2:6
Zwycięzca 18. 13 czerwca 2004 Londyn (Queen’s) Trawiasta   Mike Bryan   Mark Knowles
  Daniel Nestor
6:4, 6:4
Zwycięzca 19. 19 lipca 2004 Los Angeles Twarda   Mike Bryan   Wayne Arthurs
  Paul Hanley
6:3, 7:6(6)
Finalista 12. 24 października 2004 Madryt Twarda (hala)   Mike Bryan   Mark Knowles
  Daniel Nestor
3:6, 4:6
Zwycięzca 20. 31 października 2004 Bazylea Dywanowa (hala)   Mike Bryan   Lucas Arnold Ker
  Mariano Hood
7:6(9), 6:2
Zwycięzca 21. 14 listopada 2004 Houston Twarda   Mike Bryan   Wayne Black
  Kevin Ullyett
4:6, 7:5, 6:4, 6:2
Finalista 13. 29 stycznia 2005 Australian Open, Melbourne Twarda   Mike Bryan   Wayne Black
  Kevin Ullyett
4:6, 4:6
Finalista 14. 20 lutego 2005 Memphis Twarda (hala)   Mike Bryan   Simon Aspelin
  Todd Perry
4:6, 4:6
Zwycięzca 22. 27 lutego 2005 Scottsdale Twarda   Mike Bryan   Wayne Arthurs
  Paul Hanley
7:5, 6:4
Finalista 15. 17 kwietnia 2005 Monte Carlo Ceglana   Mike Bryan   Leander Paes
  Nenad Zimonjić
walkower
Finalista 16. 8 maja 2005 Rzym Ceglana   Mike Bryan   Michaël Llodra
  Fabrice Santoro
4:6, 2:6
Finalista 17. 5 czerwca 2005 French Open, Paryż Ceglana   Mike Bryan   Jonas Björkman
  Maks Mirny
6:2, 1:6, 4:6
Zwycięzca 23. 12 czerwca 2005 Londyn (Queen’s) Trawiasta   Mike Bryan   Jonas Björkman
  Maks Mirny
7:6(9), 7:6(4)
Finalista 18. 2 lipca 2005 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Mike Bryan   Stephen Huss
  Wesley Moodie
6:7(4), 3:6, 7:6(2), 3:6
Zwycięzca 24. 7 sierpnia 2005 Waszyngton Twarda   Mike Bryan   Wayne Black
  Kevin Ullyett
6:4, 6:2
Zwycięzca 25. 11 września 2005 US Open, Nowy Jork Twarda   Mike Bryan   Wayne Black
  Kevin Ullyett
6:1, 6:4
Zwycięzca 26. 6 listopada 2005 Paryż Dywanowa (hala)   Mike Bryan   Mark Knowles
  Daniel Nestor
6:4, 6:7(3), 6:4
Zwycięzca 27. 29 stycznia 2006 Australian Open, Melbourne Twarda   Mike Bryan   Martin Damm
  Leander Paes
4:6, 6:3, 6:4
Zwycięzca 28. 5 marca 2006 Las Vegas Twarda   Mike Bryan   Jaroslav Levinský
  Robert Lindstedt
6:3, 6:2
Finalista 19. 19 marca 2006 Indian Wells Twarda   Mike Bryan   Mark Knowles
  Daniel Nestor
4:6, 4:6
Finalista 20. 2 kwietnia 2006 Miami Twarda   Mike Bryan   Jonas Björkman
  Maks Mirny
4:6, 4:6
Finalista 21. 11 czerwca 2006 French Open, Paryż Ceglana   Mike Bryan   Jonas Björkman
  Maks Mirny
7:6(5), 4:6, 5:7
Zwycięzca 29. 9 lipca 2006 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Mike Bryan   Fabrice Santoro
  Nenad Zimonjić
6:3, 4:6, 6:4, 6:2
Zwycięzca 30. 30 lipca 2006 Los Angeles Twarda   Mike Bryan   Eric Butorac
  Jamie Murray
6:2, 6:4
Zwycięzca 31. 6 sierpnia 2006 Waszyngton Twarda   Mike Bryan   Paul Hanley
  Kevin Ullyett
6:3, 5:7, 10–3
Zwycięzca 32. 13 sierpnia 2006 Toronto Twarda   Mike Bryan   Paul Hanley
  Kevin Ullyett
6:3, 7:5
Finalista 22. 20 sierpnia 2006 Cincinnati Twarda   Mike Bryan   Jonas Björkman
  Maks Mirny
6:3, 3:6, 7–10
Zwycięzca 33. 22 października 2006 Madryt Twarda (hala)   Mike Bryan   Mark Knowles
  Daniel Nestor
7:5, 6:4
Zwycięzca 34. 28 stycznia 2007 Australian Open, Melbourne Twarda   Mike Bryan   Jonas Björkman
  Maks Mirny
7:5, 7:5
Zwycięzca 35. 4 marca 2007 Las Vegas Twarda   Mike Bryan   Jonatan Erlich
  Andy Ram
7:6(2), 6:2
Zwycięzca 36. 1 kwietnia 2007 Miami Twarda   Mike Bryan   Martin Damm
  Leander Paes
6:7(7), 6:3, 10–7
Zwycięzca 37. 15 kwietnia 2007 Houston Ceglana   Mike Bryan   Mark Knowles
  Daniel Nestor
7:6(3), 6:4
Zwycięzca 38. 22 kwietnia 2007 Monte Carlo Ceglana   Mike Bryan   Julien Benneteau
  Richard Gasquet
6:2, 6:1
Finalista 23. 13 maja 2007 Rzym Ceglana   Mike Bryan   Fabrice Santoro
  Nenad Zimonjić
4:6, 7:6(4), 7–10
Zwycięzca 39. 20 maja 2007 Hamburg Ceglana   Mike Bryan   Paul Hanley
  Kevin Ullyett
6:3, 6:4
Finalista 24. 17 czerwca 2007 Londyn (Queen’s) Trawiasta   Mike Bryan   Mark Knowles
  Daniel Nestor
6:7(4), 5:7
Finalista 25. 7 lipca 2007 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Mike Bryan   Arnaud Clément
  Michaël Llodra
7:6(5), 3:6, 4:6, 4:6
Zwycięzca 40. 22 lipca 2007 Los Angeles Twarda   Mike Bryan   Scott Lipsky
  David Martin
7:6(5), 6:2
Zwycięzca 41. 5 sierpnia 2007 Waszyngton Twarda   Mike Bryan   Jonatan Erlich
  Andy Ram
7:6(5), 3:6, 10–7
Finalista 26. 19 sierpnia 2007 Cincinnati Twarda   Mike Bryan   Jonatan Erlich
  Andy Ram
6:4, 3:6, 11–13
Zwycięzca 42. 21 października 2007 Madryt Twarda (hala)   Mike Bryan   Mariusz Fyrstenberg
  Marcin Matkowski
6:3, 7:6(4)
Zwycięzca 43. 28 października 2007 Bazylea Twarda (hala)   Mike Bryan   James Blake
  Mark Knowles
6:1, 6:1
Zwycięzca 44. 4 listopada 2007 Paryż Twarda (hala)   Mike Bryan   Daniel Nestor
  Nenad Zimonjić
6:3, 7:6(4)
Finalista 27. 13 stycznia 2008 Sydney Twarda   Mike Bryan   Richard Gasquet
  Jo-Wilfried Tsonga
6:4, 4:6, 9–11
Finalista 28. 17 lutego 2008 Delray Beach Twarda   Mike Bryan   Maks Mirny
  Jamie Murray
4:6, 6:3, 6–10
Finalista 29. 24 lutego 2008 San Jose Twarda (hala)   Mike Bryan   Scott Lipsky
  David Martin
6:7(4), 5:7
Finalista 30. 9 marca 2008 Las Vegas Twarda   Mike Bryan   Julien Benneteau
  Michaël Llodra
4:6, 6:4, 8–10
Zwycięzca 45. 6 kwietnia 2008 Miami Twarda   Mike Bryan   Mahesh Bhupathi
  Mark Knowles
6:2, 6:2
Zwycięzca 46. 4 maja 2008 Barcelona Ceglana   Mike Bryan   Mariusz Fyrstenberg
  Marcin Matkowski
6:3, 6:2
Zwycięzca 47. 11 maja 2008 Rzym Ceglana   Mike Bryan   Daniel Nestor
  Nenad Zimonjić
3:6, 6:4, 10–8
Finalista 31. 18 maja 2008 Hamburg Ceglana   Mike Bryan   Daniel Nestor
  Nenad Zimonjić
4:6, 7:5, 8–10
Finalista 32. 27 lipca 2008 Toronto Twarda   Mike Bryan   Daniel Nestor
  Nenad Zimonjić
2:6, 6:4, 6–10
Zwycięzca 48. 3 sierpnia 2008 Cincinnati Twarda   Mike Bryan   Jonatan Erlich
  Andy Ram
4:6, 7:6(2), 10–7
Zwycięzca 49. 7 września 2008 US Open, Nowy Jork Twarda   Mike Bryan   Lukáš Dlouhý
  Leander Paes
7:6(5), 7:6(10)
Finalista 33. 16 listopada 2008 Szanghaj Twarda (hala)   Mike Bryan   Daniel Nestor
  Nenad Zimonjić
6:7(3), 2:6
Zwycięzca 50. 18 stycznia 2009 Sydney Twarda   Mike Bryan   Daniel Nestor
  Nenad Zimonjić
6:1, 7:6(3)
Zwycięzca 51. 31 stycznia 2009 Australian Open, Melbourne Twarda   Mike Bryan   Mahesh Bhupathi
  Mark Knowles
2:6, 7:5, 6:0
Zwycięzca 52. 1 marca 2009 Delray Beach Twarda   Mike Bryan   Marcelo Melo
  André Sá
6:4, 6:4
Finalista 34. 22 marca 2009 Indian Wells Twarda   Mike Bryan   Maks Mirny
  Andy Ram
2:6, 4:6
Zwycięzca 53. 12 kwietnia 2009 Houston Ceglana   Mike Bryan   Jesse Levine
  Ryan Sweeting
6:1, 6:2
Finalista 35. 19 kwietnia 2009 Monte Carlo Ceglana   Mike Bryan   Daniel Nestor
  Nenad Zimonjić
4:6, 1:6
Finalista 36. 3 maja 2009 Rzym Ceglana   Mike Bryan   Daniel Nestor
  Nenad Zimonjić
6:7(5), 3:6
Finalista 37. 5 lipca 2009 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Mike Bryan   Daniel Nestor
  Nenad Zimonjić
6:7(7), 7:6(3), 6:7(3), 3:6
Zwycięzca 54. 2 sierpnia 2009 Los Angeles Twarda   Mike Bryan   Benjamin Becker
  Frank Moser
6:4, 7:6(2)
Finalista 38. 23 sierpnia 2009 Cincinnati Twarda   Mike Bryan   Daniel Nestor
  Nenad Zimonjić
6:3, 6:7(2), 13–15
Zwycięzca 55. 11 października 2009 Pekin Twarda   Mike Bryan   Mark Knowles
  Andy Roddick
6:4, 6:2
Finalista 39. 8 listopada 2009 Bazylea Twarda (hala)   Mike Bryan   Daniel Nestor
  Nenad Zimonjić
2:6, 3:6
Zwycięzca 56. 29 listopada 2009 Londyn Twarda (hala)   Mike Bryan   Maks Mirny
  Andy Ram
7:6(5), 6:3
Zwycięzca 57. 31 stycznia 2010 Australian Open, Melbourne Twarda   Mike Bryan   Daniel Nestor
  Nenad Zimonjić
6:3, 6:7(5), 6:3
Zwycięzca 58. 28 lutego 2010 Delray Beach Twarda   Mike Bryan   Philipp Marx
  Igor Zelenay
6:3, 7:6(3)
Zwycięzca 59. 11 kwietnia 2010 Houston Ceglana   Mike Bryan   Stephen Huss
  Wesley Moodie
6:3, 7:5
Zwycięzca 60. 2 maja 2010 Rzym Ceglana   Mike Bryan   John Isner
  Sam Querrey
6:2, 6:3
Zwycięzca 61. 16 maja 2010 Madryt Ceglana   Mike Bryan   Daniel Nestor
  Nenad Zimonjić
6:3, 6:4
Zwycięzca 62. 1 sierpnia 2010 Los Angeles Twarda   Mike Bryan   Eric Butorac
  Jean-Julien Rojer
6:7(6), 6:2, 10–7
Zwycięzca 63. 15 sierpnia 2010 Toronto Twarda   Mike Bryan   Julien Benneteau
  Michaël Llodra
7:5, 6:3
Zwycięzca 64. 22 sierpnia 2010 Cincinnati Twarda   Mike Bryan   Mahesh Bhupathi
  Maks Mirny
6:3, 6:4
Zwycięzca 65. 11 września 2010 US Open, Nowy Jork Twarda   Mike Bryan   Rohan Bopanna
  Aisam-ul-Haq Qureshi
7:6(5), 7:6(4)
Zwycięzca 66. 10 października 2010 Pekin Twarda   Mike Bryan   Mariusz Fyrstenberg
  Marcin Matkowski
6:1, 7:6(5)
Zwycięzca 67. 7 listopada 2010 Bazylea Twarda (hala)   Mike Bryan   Daniel Nestor
  Nenad Zimonjić
6:3, 3:6, 10–3
Finalista 40. 15 stycznia 2011 Sydney Twarda   Mike Bryan   Lukáš Dlouhý
  Paul Hanley
7:6(6), 3:6, 5–10
Zwycięzca 68. 30 stycznia 2011 Australian Open, Melbourne Twarda   Mike Bryan   Mahesh Bhupathi
  Leander Paes
6:3, 6:4
Zwycięzca 69. 10 kwietnia 2011 Houston Ceglana   Mike Bryan   John Isner
  Sam Querrey
6:7(4), 6:2, 10–5
Zwycięzca 70. 17 kwietnia 2011 Monte Carlo Ceglana   Mike Bryan   Juan Ignacio Chela
  Bruno Soares
6:3, 6:2
Finalista 41. 24 kwietnia 2011 Barcelona Ceglana   Mike Bryan   Santiago González
  Scott Lipsky
7:5, 2:6, 10–12
Zwycięzca 71. 8 maja 2011 Madryt Ceglana   Mike Bryan   Michaël Llodra
  Nenad Zimonjić
6:3, 6:3
Zwycięzca 72. 12 czerwca 2011 Londyn (Queen’s) Trawiasta   Mike Bryan   Mahesh Bhupathi
  Leander Paes
6:7(2), 7:6(4), 10–6
Zwycięzca 73. 2 lipca 2011 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Mike Bryan   Robert Lindstedt
  Horia Tecău
6:3, 6:4, 7:6(2)
Finalista 42. 14 sierpnia 2011 Montreal Twarda   Mike Bryan   Michaël Llodra
  Nenad Zimonjić
4:6, 7:6(5), 5–10
Zwycięzca 74. 30 października 2011 Wiedeń Twarda (hala)   Mike Bryan   Maks Mirny
  Daniel Nestor
7:6(10), 6:3
Zwycięzca 75. 6 listopada 2011 Walencja Twarda (hala)   Mike Bryan   Eric Butorac
  Jean-Julien Rojer
6:4, 7:6(9)
Zwycięzca 76. 14 stycznia 2012 Sydney Twarda   Mike Bryan   Matthew Ebden
  Jarkko Nieminen
6:1, 6:4
Finalista 43. 29 stycznia 2012 Australian Open, Melbourne Twarda   Mike Bryan   Leander Paes
  Radek Štěpánek
6:7(1), 2:6
Zwycięzca 77. 22 kwietnia 2012 Monte Carlo Ceglana   Mike Bryan   Maks Mirny
  Daniel Nestor
6:2, 6:3
Zwycięzca 78. 26 maja 2012 Nicea Ceglana   Mike Bryan   Oliver Marach
  Filip Polášek
7:6(5), 6:3
Finalista 44. 9 czerwca 2012 French Open, Paryż Ceglana   Mike Bryan   Maks Mirny
  Daniel Nestor
4:6, 4:6
Finalista 45. 17 czerwca 2012 Londyn (Queen’s) Trawiasta   Mike Bryan   Maks Mirny
  Daniel Nestor
3:6, 4:6
Zwycięzca 79. 4 sierpnia 2012 Londyn Trawiasta   Mike Bryan   Michaël Llodra
  Jo-Wilfried Tsonga
6:4, 7:6(2)
Zwycięzca 80. 12 sierpnia 2012 Toronto Twarda   Mike Bryan   Marcel Granollers
  Marc López
6:1, 4:6, 12–10
Zwycięzca 81. 7 września 2012 US Open, Nowy Jork Twarda   Mike Bryan   Leander Paes
  Radek Štěpánek
6:3, 6:4
Zwycięzca 82. 7 października 2012 Pekin Twarda   Mike Bryan   Carlos Berlocq
  Denis Istomin
6:3, 6:2
Zwycięzca 83. 12 stycznia 2013 Sydney Twarda   Mike Bryan   Maks Mirny
  Horia Tecău
6:4, 6:4
Zwycięzca 84. 26 stycznia 2013 Australian Open, Melbourne Twarda   Mike Bryan   Robin Haase
  Igor Sijsling
6:3, 6:4
Zwycięzca 85. 24 lutego 2013 Memphis Twarda (hala)   Mike Bryan   James Blake
  Jack Sock
6:1, 6:2
Zwycięzca 86. 17 marca 2013 Indian Wells Twarda   Mike Bryan   Treat Huey
  Jerzy Janowicz
6:3, 3:6, 10–6
Finalista 46. 14 kwietnia 2013 Houston Ceglana   Mike Bryan   Jamie Murray
  John Peers
6:1, 6:7(3), 10–12
Finalista 47. 21 kwietnia 2013 Monte Carlo Ceglana   Mike Bryan   Julien Benneteau
  Nenad Zimonjić
6:4, 6:7(4), 12–14
Zwycięzca 87. 12 maja 2013 Madryt Ceglana   Mike Bryan   Alexander Peya
  Bruno Soares
6:2, 6:3
Zwycięzca 88. 19 maja 2013 Rzym Ceglana   Mike Bryan   Mahesh Bhupathi
  Rohan Bopanna
6:2, 6:3
Zwycięzca 89. 9 czerwca 2013 French Open, Paryż Ceglana   Mike Bryan   Michaël Llodra
  Nicolas Mahut
6:4, 4:6, 7:6(4)
Zwycięzca 90. 16 czerwca 2013 Londyn (Queen’s) Trawiasta   Mike Bryan   Alexander Peya
  Bruno Soares
4:6, 7:5, 10–3
Zwycięzca 91. 6 lipca 2013 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Mike Bryan   Ivan Dodig
  Marcelo Melo
3:6, 6:3, 6:4, 6:4
Zwycięzca 92. 18 sierpnia 2013 Cincinnati Twarda   Mike Bryan   Marcel Granollers
  Marc López
6:4, 4:6, 10–4
Finalista 48. 27 października 2013 Walencja Twarda (hala)   Mike Bryan   Alexander Peya
  Bruno Soares
6:7(3), 7:6(1), 11–13
Zwycięzca 93. 3 listopada 2013 Paryż Twarda (hala)   Mike Bryan   Alexander Peya
  Bruno Soares
6:3, 6:3
Finalista 49. 11 listopada 2013 Londyn Twarda (hala)   Mike Bryan   David Marrero
  Fernando Verdasco
5:7, 7:6(3), 7–10
Finalista 50. 16 lutego 2014 Memphis Twarda (hala)   Mike Bryan   Eric Butorac
  Raven Klaasen
4:6, 4:6
Zwycięzca 94. 23 lutego 2014 Delray Beach Twarda   Mike Bryan   František Čermák
  Michaił Jełgin
6:2, 6:3
Zwycięzca 95. 16 marca 2014 Indian Wells Twarda   Mike Bryan   Alexander Peya
  Bruno Soares
6:4, 6:3
Zwycięzca 96. 30 marca 2014 Miami Twarda   Mike Bryan   Juan Sebastián Cabal
  Robert Farah
7:6(8), 6:4
Zwycięzca 97. 13 kwietnia 2014 Houston Ceglana   Mike Bryan   David Marrero
  Fernando Verdasco
4:6, 6:4, 11–9
Zwycięzca 98. 20 kwietnia 2014 Monte Carlo Ceglana   Mike Bryan   Ivan Dodig
  Marcelo Melo
6:3, 3:6, 10–8
Finalista 51. 11 maja 2014 Madryt Ceglana   Mike Bryan   Daniel Nestor
  Nenad Zimonjić
4:6, 2:6
Finalista 52. 5 lipca 2014 Wimbledon, Londyn Trawiasta   Mike Bryan   Vasek Pospisil
  Jack Sock
6:7(5), 7:6(3), 4:6, 6:3, 5:7
Zwycięzca 99. 17 sierpnia 2014 Cincinnati Twarda   Mike Bryan   Vasek Pospisil
  Jack Sock
6:3, 6:2
Zwycięzca 100. 7 września 2014 US Open, Nowy Jork Twarda   Mike Bryan   Marcel Granollers
  Marc López
6:3, 6:4
Zwycięzca 101. 12 października 2014 Szanghaj Twarda   Mike Bryan   Julien Benneteau
  Édouard Roger-Vasselin
6:3, 7:6(3)
Zwycięzca 102. 2 listopada 2014 Paryż Twarda (hala)   Mike Bryan   Marcin Matkowski
  Jürgen Melzer
7:6(5), 5:7, 10–6
Zwycięzca 103. 16 listopada 2014 Londyn Twarda (hala)   Mike Bryan   Ivan Dodig
  Marcelo Melo
6:7(5), 6:2, 10–7
Zwycięzca 104. 22 lutego 2015 Delray Beach Twarda   Mike Bryan   Raven Klaasen
  Leander Paes
6:3, 3:6, 10–6
Zwycięzca 105. 5 kwietnia 2015 Miami Twarda   Mike Bryan   Vasek Pospisil
  Jack Sock
6:3, 1:6, 10–8
Zwycięzca 106. 19 kwietnia 2015 Monte Carlo Ceglana   Mike Bryan   Simone Bolelli
  Fabio Fognini
7:6(3), 6:1
Finalista 53. 6 czerwca 2015 French Open, Paryż Ceglana   Mike Bryan   Ivan Dodig
  Marcelo Melo
7:6(5), 6:7(5), 5:7
Zwycięzca 107. 2 sierpnia 2015 Atlanta Twarda   Mike Bryan   Colin Fleming
  Gilles Müller
4:6, 7:6(2), 10–4
Zwycięzca 108. 9 sierpnia 2015 Waszyngton Twarda   Mike Bryan   Ivan Dodig
  Marcelo Melo
6:4, 6:2
Zwycięzca 109. 16 sierpnia 2015 Montreal Twarda   Mike Bryan   Daniel Nestor
  Édouard Roger-Vasselin
7:6(5), 3:6, 10–6
Finalista 54. 21 lutego 2016 Delray Beach Twarda   Mike Bryan   Oliver Marach
  Fabrice Martin
6:3, 6:7(7), 11–13
Zwycięzca 110. 10 kwietnia 2016 Houston Ceglana   Mike Bryan   Víctor Estrella
  Santiago González
4:6, 6:3, 10–8
Zwycięzca 111. 24 kwietnia 2016 Barcelona Ceglana   Mike Bryan   Pablo Cuevas
  Marcel Granollers
7:5, 7:5
Zwycięzca 112. 15 maja 2016 Rzym Ceglana   Mike Bryan   Vasek Pospisil
  Jack Sock
2:6, 6:3, 10–7
Finalista 55. 4 czerwca 2016 French Open, Paryż Ceglana   Mike Bryan   Feliciano López
  Marc López
4:6, 7:6(6), 3:6
Finalista 56. 28 stycznia 2017 Australian Open, Melbourne Twarda   Mike Bryan   Henri Kontinen
  John Peers
5:7, 5:7
Zwycięzca 113. 1 lipca 2017 Eastbourne Trawiasta   Mike Bryan   Rohan Bopanna
  André Sá
6:7(4), 6:4, 10–3
Zwycięzca 114. 30 lipca 2017 Atlanta Twarda   Mike Bryan   Wesley Koolhof
  Artem Sitak
6:3, 6:4
Finalista 57. 3 marca 2018 Acapulco Twarda   Mike Bryan   Jamie Murray
  Bruno Soares
6:7(4), 5:7
Finalista 58. 17 marca 2018 Indian Wells Twarda   Mike Bryan   John Isner
  Jack Sock
6:7(4), 6:7(2)
Zwycięzca 115. 31 marca 2018 Miami Twarda   Mike Bryan   Karen Chaczanow
  Andriej Rublow
4:6, 7:6(5), 10–4
Zwycięzca 116. 22 kwietnia 2018 Monte Carlo Ceglana   Mike Bryan   Oliver Marach
  Mate Pavić
7:6(5), 6:3
Finalista 59. 13 maja 2018 Madryt Ceglana   Mike Bryan   Nikola Mektić
  Alexander Peya
3:5 krecz

Osiągnięcia w turniejach Wielkiego Szlema i ATP World Tour Masters 1000 (gra podwójna)Edytuj

Turniej 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Wielki Szlem
Australian Open 1R 1R QF 3R F F W W QF W W W F W 3R 3R 3R F SF 6 / 19 72–13
French Open 2R 2R 2R QF W SF F F QF QF SF 2R SF F W QF F F 2R 2 / 19 66–17
Wimbledon 3R 1R SF SF QF 3R F W F SF F QF W SF W F QF QF 2R 3 / 19 70–16
US Open 1R 1R 1R 1R 1R QF 2R SF F 3R W 3R QF W SF W 1R W SF W 1R QF SF 5 / 23 65–18
Bilans spotkań 0–1 0–1 0–1 0–1 3–3 4–4 6–4 14–4 14–3 13–4 21–3 18–2 17–3 16–3 19–3 16–2 16–2 20–3 22–1 16–3 10–4 13–4 11–4 4–1 N/A 273–64
ATP World Tour Finals
ATP Finals RR W W SF RR F W SF SF RR F W SF SF RR 4 / 15 38–24
ATP World Tour Masters 1000
Indian Wells QF 1R 1R QF F 2R SF F 1R QF SF 1R 2R QF W W QF QF 1R F 2 / 20 41–17
Miami QF 3R QF 3R SF SF 1R F W W SF QF 2R SF 1R W W SF SF W 5 / 20 58–15
Monte Carlo 1R QF F W QF F QF W W F W W 2R W 6 / 14 34–7
Stuttgart/Madryt 2R SF 1R F 1R W W QF 2R W W 2R W F 2R QF QF F 5 / 18 34–13
Rzym QF 1R 2R SF F QF F W F W QF QF W SF 2R W SF 4 / 17 34–13
Montreal/Toronto 2R W SF 2R SF W SF F SF W F W QF 2R W QF QF 5 / 17 37–12
Cincinnati 1R 1R 1R QF QF W 2R 2R F F W F W SF SF W W QF SF QF 5 / 20 39–15
Szanghaj Nie ATP World Tour Masters 1000 QF SF QF 2R SF W 2R SF 1 / 8 12–7
Paryż 1R 2R 1R 1R W SF W 2R QF SF 2R 2R W W QF QF QF 4 / 17 22–13
Hamburg 2R 1R SF F QF SF W F Nie ATP World Tour Masters 1000 1 / 8 16–7
Bilans spotkań 0–0 0–0 0–1 0–0 5–3 2–3 8–8 12–8 15–8 12–8 14–7 23–6 29–4 23–6 17–9 23–5 16–7 16–6 26–4 30–3 17–6 15–8 8–7 16–2 N/A 327–119
Ranking na koniec sezonu
1197 663 650 161 58 63 22 8 2 4 1 1 1 3 1 1 1 2 1 1 4 5 11 N/A

Legenda

     W, wygrał turniej

     F, przegrał w finale

     SF, przegrał w półfinale

     QF, przegrał w ćwierćfinale

     4R, 3R, 2R, 1R przegrał w IV, III, II, I rundzie

     RR, odpadł w fazie grupowej

     –, nie startował w turnieju głównym

PrzypisyEdytuj

  1. Brad Kaller: BRYAN BROTHERS NOT READY TO RETIRE, WANT TO 'GO OUT WITH A BANG' (ang.). tennis.com, 25 sierpnia 2016. [dostęp 11 stycznia 2017].

BibliografiaEdytuj